HISTORIA KOŚCIOŁA

Wieś Pietna nigdy nie posiadała swojego własnego kościoła parafialnego. Od początku swego istnienia, jeszcze jako Laschic, albo była wsią klasztorną albo należała do parafii krapkowickiej pod wezwaniem św. Mikołaja.

Parafia należała z kolei archiprezbiteratu głogóweckiego. Z zachowanego dokumentu z 1447r. wynika, że w skład archiprezbiteriatu w Głogówku wchodziło 21 kościołów czyli parafii.

W księgach parafialnych Krapkowic z 1629 roku odnotowane zostały powinności, jakie parafia­ nie z Pietnej musieli świadczyć na rzecz kościoła w Krapkowicach.

W dniach 21-23 września 1839 roku odbyła się wizytacja parafii krapkowickiej przez biskupa Daniela Latuschka.

W 1865 roku gruntownemu remontowi poddano organy krapkowickiego kościoła. Część po­trzebnej kwoty na pokrycie kosztów wyłożył właściciel majoratu krapkowickiego. Na pozostałą kwo­tę miały się złożyć: miasto Krapkowice, wioski: Żywocice, Pietna, Dobra i Steblów oraz tzw. majątek Pietna, tzn. część wioski wchodząca w skład majoratu głogóweckiego. Mieszkańcy Pietnej teoretycz­nie aż do 1985 roku należeli do parafii w Krapkowicach. Natomiast faktyczne odłączenie nastąpiło już wcześniej.

Pod koniec lat czterdziestych wysunięto propozycję budowy kościoła parafialnego w Żywoci­cach. Nie odpowiadało to jednak mieszkańcom Pietnej i Żywocie, których pragnieniem było stworze­nie na swoim terenie parafii samodzielnej. Oprócz tego plac przeznaczony na budowę okazał się za mały.

Propozycje budowy kościoła w Pietnej pozostały zawsze odrzucone, ale starania Pietnian nie poszły na marne, gdyż dzięki zabiegom pana sołtysa Jana Paul, od 26 sierpnia 1968 roku przy kaplicy wiejskiej odprawiane były i są regularnie Msze św.

W dniu 15 maja 1983 roku, z inicjatywy ks. Stanisława Niesporka powołano komitet budowy kościoła w Żywocicach. Przyszła parafia miała objąć wioski: Żywocice, Ligota i Pietna. Projekt ko­ścioła przygotowywała pani architekt Irena Kowol. Na miejsce budowy wybrano pola panów: Joachi­ma Wiesiołka i Henryka Pawliczka, tuż przy wyjeździe z Żywocie w stronę Pietnej.

Dnia 18 czerwca 1983 roku, na placu budowy ustawiono krzyż oraz ołtarz polowy. Trzy dni później Ojciec Święty Jan Paweł II podczas pobytu na Górze św. Anny, poświęcił kamień węgiel) pod budowę nowego kościoła.

W dniu 3 lipca 1983 roku, w 45 rocznicę święceń kapłańskich ks. Stanisława Niesporka, ks biskup Antoni Adamiuk uroczyście poświęcił krzyż i plac budowy, a następnie przy ołtarzu polowym uroczyście odprawił pierwszą mszę święta. Już 15 czerwca 1983 roku rozpoczęły się prace przygotowawcze do rozpoczęcia budowy. Od początku w pracach tych bardzo aktywnie uczestniczyli mieszkańcy Pietnej.

Pierwsze prace budowlane rozpoczęto w marcu 1984 roku a już 26 sierpnia 1984 roku w niedzie­lę, swoją pierwszą mszę święta dla przyszłych parafian odprawił ks. Krzysztof Korgel.

W ostatnią niedzielę adwentu 1984 roku, mieszkańcy Żywocic, Pietnej i Ligoty otrzymali z Opolskiej Kurii Biskupiej informację, że z dniem 1 stycznia 1985 roku, tworzyć będą nową parafię pod wezwaniem św. Floriana. Uroczyste wmurowanie aktu erekcyjnego, położenia kamienia węgielnego oraz wprowadzenia na urząd proboszcza ks. Krzysztofa Korgla dokonał 6 stycznia 1985 roku ks. biskup Jan Wieczorek. Prace budowlane trwały aż do 1989 roku. Natomiast w dniu 5 listopada 1989 roku, uroczystego aktu konsekracji kościoła dokonał ordynariusz opolski ks. biskup Alfons Nossol. Dnia 6 maja 1990 roku zostały poświęcone przez ks. biskupa Gerarda Kusz nowe parafialne dzwony.

Akt ten uwieńczył kilkuletnie prace mieszkańców Żywocic, Pietnej i Ligoty przy budowie kościoła parafialnego.

CMENTARZ I KAPLICE

Cmentarz w Pietnej położony jest na niewielkim wzniesieniu za wioską, w otoczeniu pól i łąk nieopodal drogi prowadzącej do Steblowa. Groby zmarłych zwrócone są w kierunku wioski. Podczas powodzi w lipcu 1997 r., cmentarz był samotną wyspą wśród olbrzymich mas wody.

Nie wiadomo kiedy rozpoczęto pochówek w tym właśnie miejscu. Historia powstania cmentarz znana jest z opowiadań najstarszych mieszkańców wioski.

Część z nich uważa, że na pewno około XIV wieku, był w tym miejscu prowadzony pochód kiedy to przez Europę w latach 1348-1353 przeszła epidemia dżumy. Choroba ta nie ominęła równie naszych okolic. Zmarłym w Pietnej usypano wspólny grobowiec. Wydaje się, że miejscem do grzebania było zawsze to wzgórze, zwłaszcza że w latach 1315-1319 klęska nieurodzaju w całej Europie spowodowała głód i wzrost umieralności. Decydującym był zapewne fakt, że często występując z brzegów Osobłogi nigdy nie zalewały tego miejsca.

Początkowo na środku wzgórza stał drewniany krzyż. W 1822 r. wybudowano tu kaplicę dla odprawiania nabożeństw pogrzebowych. Wrocławska Kuria nie wniosła zastrzeżeń co do celowości powstania takiej budowli, nie zezwoliła jednak na odprawianie w niej mszy świętych.

Początkowo kaplica miała posadzkę kamienną, co być może było związane z funkcjonującym od czasów epidemii dżumy przesądu, że groby zmarłych na tą chorobę należy obłożyć ciężkimi kamie­niami, aby choroba ta nie mogła wydostać się ponownie na świat. Wewnątrz kaplicy znajduje się ołtarz z wiszącym nad nim krzyżem oraz obrazem Św. Jadwigi - patronki Śląska i Pietnej. Na bocz­nych ścianach wmurowane są tablice upamiętniające ofiary I i II wojny światowej. Wiszą tu także obraz Matki Boskiej Częstochowskiej oraz obraz Góry św. Anny, namalowany przez nieznajomego malarza. Z powstaniem tego drugiego obrazu związana jest ciekawa historia. Otóż w połowie XIV wieku, żył we wsi niewidomy żebrak Alojzy Kasperek. Przesiadywał on pod drewnianym krzyżem (gdzie obecnie znajduje się pomnik ofiar I i II wojny światowej). Pewnej nocy miał owy żebrak wizję, którą opowiedział malarzowi, ten natomiast wizję tą utrwalił na płótnie. Żebrak został pochowany na Górze św. Anny.

Mieszkańcy wioski zawsze dbali o cmentarz i kaplice, na bieżąco je porządkując i odnawiając. Niezwykle pracowity był rok 1968, kiedy to właśnie dzięki staraniom ówczesnego sołtysa Jana Paul odnowiono wnętrze kaplicy na cmentarzu i otynkowano ją. We wschodniej części cmentarza wybudo­wano grotę na wzór groty z Lourdes, a na drzewach otaczających cmentarz zawieszono stacje drogi krzyżowej. Zostało odnowionych także wiele grobów, a całkowicie został odnowiony grób jedynego księdza na tym cmentarzu ks. Walentego Czudeya, wikarego parafii krapkowickiej. Odrestaurowany cmentarz został uroczyście poświęcony przez biskupa Franciszka Jopa. W roku 2001 z inicjatywy rady sołeckiej na czele z sołtysem panem Hemykiem Weiss, została gruntownie przebudowana kapli­ca cmentarna. Wymieniono konstrukcję dachową, dobudowano zadaszenie, umieszczono obraz św. Jadwigi w odrestaurowanej kaplicy. Koszty z tym remontem związane pokryli częściowo mieszkań­cy, a także Urząd Miasta i Gminy Krapkowice oraz firma budowlana pana Story z Żywocic. Kaplica została uroczyście poświęcona w lipcu 2001 roku, przez księdza dziekana Krzysztofa Korgla. Następ­nym ważnym punktem dotyczącym prac przy cmentarzu, było zakupienie od pana Kipki gruntów leżących przy cmentarzu, gdzie przy pomocy mieszkańców został wybudowany parking samochodo­wy w roku 2002, wokół którego posadzono drzewka ozdobne.

Mała kapliczka, wbudowana w stodołę, znajduje się również w posesji państwa Konietznych. Nie wiadomo dokładnie kiedy ona powstała. Pewnym jest, że już szóste pokolenie rodziny Koniet­znych opiekuje się budowlą. Z ustnych przekazów wynika, że wybudowano ją jako wotum dziękczyn­ne za ocalenie od śmierci głodowei podczas klęski nieurodzaju lub za ocalenie od śmiertelnej choroby.

Wewnątrz po obu stronach ołtarza znajdują się wizerunki Matki Boskiej i Świętej Anny. Mieszkańcy wioski już od wielu lat otaczają czcią oba te obrazy. W czasie odpustów i innych uroczystości kościelnych, jeszcze jako parafia krapkowicka nieśli oba wizerunki w procesji do kościoła. Także podczas pieszych pielgrzymek na Górę św. Anny zawsze na czele znajdowały się oba te obrazy. W okresie wojny światowej zakazano udziału w procesjach i pielgrzymkach. Po wojnie mieszkańcy wioski przez kilka lat pielęgnowali tradycje pielgrzymkowe przodków. Jednakże naciski władz administracyjnych spowodowały zniechęcenie wyrażania w tej formie swoich uczuć religijnych. W miarę upływu czasu stodoła, w której znajdowała się kaplica uległa zniszczeniu. Właściciele posesji zmuszeni byli rozebrać stodołę i kaplicę. W jej miejsce postawiono nowy budynek, którego integralną częścią stała s: nowa kaplica urządzona według starych wzorów. Uroczystego poświęcenia w dniu 7 czerwca 1997 roku dokonał proboszcz parafii Żywocice ks. Krzysztof Korgel.

W miejscu gdzie ulica Łąkowa łączy się z ulicą Plac Stawowy znajduje się Kapliczka. Decyzję o jej budowie podjęła rada sołecka w Pietnej w 1922 roku. Na przełomie lat 1922/1923 została ona poświęcona jej patronką została Św. Jadwiga (księżna). Kaplica ta przypomina swoim wyglądem mały kościołek. W części frontowej znajduje się dzwonnica i wejście do kaplicy z małym przedsionkiem i części główną gdzie stoi ołtarz. W środku znajduje się drewniany krzyż z 1728 r., który do momentu wybudowania tej kaplicy przechowywany był w kaplicy cmentarnej oraz figury: Serca Pana Jezusa i Najświętszej Maryi Panny. Figury te wraz z obrazami z kaplicy państwa Konietznych.

Od 1968 roku w ołtarzu kaplicy, staraniem proboszcza z Krapkowic ks. Niesporka i sołtysa w Jana Paul, umieszczono relikwie św. Aurelii i św. Tymoteusza, co pozwala na odprawianie mszy Św. w kaplicy. Do dnia dzisiejszego wyruszają spod kaplicy w centrum wsi procesje z okazji parafialnych uroczystości. Co roku mieszkańcy Pietnej niosą dary płodów rolnych na dożynki parafialne do kościoła w Żywocicach, w dniu Wszystkich Świętych odprawiane jest nabożeństwo żałobne za zmarłych mieszkańców Pietnej, spod tej kaplicy wyrusza także uroczysta procesja w dniu św. Urbana oraz kondukt pogrzebowy na Pietniański cmentarz.

Oprócz mszy św. odprawianych przy tej kapliczce z okazji różnych uroczystości, ważną rolę miały dla mieszkańców Pietnej msze święte prymicyjne ks. Gintra Kolenda w maju 1958 roku ara księdza Leonarda Makiola w dniu 24.05.1981 roku, gdyż obydwaj księża są duchownymi wywodzącymi się z naszej małej miejscowości.

Wówczas gdy były problemy z nauczaniem religii w szkole, zarówno przed II wojna światowej jak i po niej, w kaplicy prowadzone były lekcje religii. Zimą natomiast lekcje religii odbywały się u pani Stokłosy w piekarni. W Wielki Piątek w kaplicy wystawiany był krzyż do adoracji, w Wielką Sobotę zaś przyjeżdżał do kaplicy ksiądz, aby święcić pokarmy. Zwyczaje te kontynuowane są nadal, ale już w kościele parafialnym w Żywocicach. Mieszkańcy Pietnej spotykają się przy kapliczce nadal z okazji różnych uroczystości i nabożeństw np. różańcowych lub majowych. W tych spotkaniach modlitewnych bardzo chętnie uczestniczyli księża z Krapkowic, jak i obecny proboszcz żywocickiej parafii, który zawsze służy swoją radą i pomocą swoim parafianom z Pietnej.

W 1993 roku mieszkańcy wsi uroczyście obchodzili 750 rocznicę śmierci swojej patronki - Świę­tej Jadwigi. Uporządkowano teren wokół kaplicy i po prawej stronie kaplicy na kamiennym głazie postawiono figurę patronki.

W lipcu 1997 roku, podczas powodzi kaplica została zalana. Znajdujące się w niej obrazy, stacje drogi krzyżowej i figury przesiąknęły wilgocią.

W roku 1998, przed obchodami 700 lecia Pietnej, kaplica została gruntownie odremontowana. Ufundowano nowy ołtarz, założono nowe posadzki marmurowe oraz schody z granitu. Na zewnętrz­nej ścianie kaplicy pan sołtys Henryk Weiss ufundował pamiątkową tablicę, gdzie została uwiecznio­na data straszliwego żywiołu oraz poziom wody w tym miejscu.

Wzdłuż polnej drogi prowadzącej z Pietnej na "kąty", czyli na łąki i pola uprawne w stronę Żywocic znajduje się jeszcze wiele przydrożnych kaplic. Są one umieszczone albo na wierzbach albo na drewnianych słupach. Przeważają obrazy św. Anny albo Matki Boskiej Częstochowskiej. Przy­drożne kapliczki stawiano dla oznaczenia miejsc różnych tragedii albo jako forma odkupienia dla błąkających się dusz.

Na terenie wioski znajdują się także dwa krzyże, których historia jest również bardzo ciekawa.

Pierwszy krzyż został ufundowany w 1902 r. przez mieszkańców Pietnej, jako wotum dziękczynne z okazji wybudowania drogi w kierunku Brożca. Ten betonowy krzyż stoi obok skrzyżowania tejże drogi tzw. "betonówki" z drogą Krapkowice - Głogówek, tuż przy wjeździe do Pietnej.

Obecnie krzyż ten od 1997 roku jest oddalony od skrzyżowania o 7 metrów, gdyż stojąc tak blisko skrzyżowania był często uszkadzany przez jeżdżące pojazdy.

Drugi krzyż drewniany został postawiony pod lasem w 1935 r. przez hrabiego Oppersdorfa, w miejscu gdzie zginęła jego żona spadając z konia. Krzyż ten został odrestaurowany w 1997r. przez członkinie Związku Kobiet Śląskich w Pietnej.

Źródło: "Historia Pietny. Geschichte"
N. Honka, H. Weiss, A Makioła, K. Firniss